The Everlasting Music of Prince

More Than This (Roxy Music) Op 28 april 2011 speelt Prince More Than This live in The Forum, Inglewood. Een cover die niemand zag aankomen, en misschien daarom zo raak is. Waarom hij dit nummer koos, zullen we allicht nooit weten. Maar we mogen vermoeden. Rond die tijd nam hij het ook op met Andy Allo voor het gestreamde album Oui Can Love. Heeft zij hem op het nummer gewezen? Of voelde hij er iets in dat hij eerst live wilde aftasten, voor publiek, in het moment? Prince zingt het hier opvallend breekbaar. Alsof hij het nummer niet wil bezitten, maar voorzichtig vasthoudt. Geen theatrale uithalen, geen dominantie — alleen ruimte, adem en kwetsbaarheid. En dan dat gebaar. Hij kijkt naar Renato Neto, wijst hem aan, en laat hem het verhaal verder vertellen op de toetsen. Een glansrol, volledig verdiend. Prince wist wanneer hij moest zwijgen. More Than This wordt hier geen cover, maar een fluistering. Een moment waarop Prince even niet groter wil zijn dan het lied, m...

  Around the World in a Day – album art Er zat al even een pauze in mijn wandeling door Prince zijn oeuvre. De oorzaak? De estate bracht recent de remaster uit van Around the World in a Day , en vooral de nieuwe clip voor Pop Life triggerde me. Ze vonden het nodig de hoes tot leven te wekken. Voor mij slaat dat de bal mis—maar goed, ik ben een fan, geen advocaat. Wat me vooral opnieuw naar die hoes trok, is hoe radicaal ze brak met wat eraan voorafging. Tot dan toe stond Prince altijd centraal op zijn covers, of toch prominent op posters en inner sleeves. Maar hier… zie je hem niet. Of juist overal. Het was een bewuste breuk. Prince wilde loskomen van Purple Rain , van het idee ‘popster’, van voorspelbaarheid. In de plaats daarvan stelde hij een wereld centraal: zijn droom, zijn visie, zijn innerlijke landschap. Een plek die tegelijk vrolijk, psychedelisch, spiritueel en mysterieus is. Paisley Park, nog vóór Paisley Park bestond. Je ziet figuren die op bandleden lijk...

Tamborine Prince maakt hier van het meest onschuldige instrument de meest intieme, haast gênante obsessie. Het begint met het ritme: opzwepend, steeds sneller, pure impuls. Uiteraard. Dit is masturberen. Chaos die toch een patroon volgt, genot dat meteen besmet wordt door schaamte. Want wat zingt hij eigenlijk? Niet alleen Tambourine , maar ook troubling, troubling, troubling . Is er iets eenzamer dan jezelf verliezen bij het gezicht van iemand uit een magazine? Troubling, inderdaad. Around the World in a Day was zijn rebellie tegen succes, zijn vlucht uit de schaduw van Purple Rain . Tambourine is daarvan misschien wel het zuiverste bewijs: ongefilterd, koppig, niemand die hem nog kon temmen. Hier schudt Prince zichzelf letterlijk uit elkaar om nieuwe lagen te vinden. Veel mensen hebben dit nummer wellicht geskipt bij het luisteren naar het album. Voor mij was het altijd een guilty pleasure . Guess that I'll stay at home All alone and play my tamborine....

Raspberry Beret Laat ons het weekend inzetten met misschien wel de meest hartverwarmende, meest frivole popsong die Prince ooit schreef. Het lichtvoetige is misleidend: Prince blijft de meester-architect die elke kleur, elke laag en elk geluidje bewust plaatst. Daarom kies ik ook bewust voor de video­versie . Daar krijgt het nummer meer ademruimte dan op het album. De finger cymbals die een sprookjesachtige lichtheid creëren, de funky percussieve intro, en ja… dat kuchje. Pure Prince: een kleine imperfectie die net de mens achter de mythe toont. Je ziet hem door het publiek wandelen naar de plek waar hij het liefst is: op een podium, omringd door fans. Een mooi meisje reikt hem zijn gitaar aan — Jackie Swanson , hier in haar debuut, later bekend als Kelly Gaines in Cheers . De band bouwt de intro laag per laag op, Prince clears his throat , en hij is vertrokken. Dat Prince hier de psychedelische tour opgaat onder invloed van Wendy & Lisa, geeft hij later openlijk toe tijdens z...

Condition of the Heart Een traag opgebouwde, instrumentale intro schept de sfeer en creëert ruimte — letterlijk en emotioneel. Het is op zich al een verhaal, bijna een afzonderlijk nummer. De pianist zit eenzaam voor zich uit te tokkelen, verzinkt in melancholie. Het is de eerste keer dat Prince openlijk zingt over zijn (zelfgekozen) eenzame bestaan. A fool hardy notion on the part of a sometimes lonely musician acting out a whim. Hoe mooi en pijnlijk tegelijk. Relaties die hij maar niet kan vasthouden, of zelfs niet durft aan te knopen. a dame from London who insisted that he love her then left him for a real prince from Arabia Zelfs iemand anders doet hem denken aan die ene. how was I to know that she would wear the same cologne as you Hij beschrijft emoties zonder ze te willen oplossen — alsof hij de pijn wil begrijpen, niet genezen. De song is doordrenkt van enkele van de mooiste zinnen die hij ooit schreef. Every day is a yellow day I'm blinded by the daisi...

🌈 Paisley Park Muziek vinden die je blij maakt is niet moeilijk als je door het oeuvre van Prince wandelt. Hij nodigt je uit — hoe je er ook uitziet, wat je ook denkt — om samen te komen op een utopische plek vol kleur, geur, emotie en symboliek. Een plek in je hart, waar rust en vreugde elkaar vinden. Een plek waar alles mogelijk is. There is a park that is known for the face it attracts Colorful people whose hair on one side is swept back The smile on their faces, it speaks of profound inner peace Paisley Park is geen geografische plek, maar een gemoedstoestand. Een innerlijk landschap waarin vergeving, speelsheid en verbondenheid de ruimte krijgen. There is a woman who sits all alone by the pier Her husband was naughty and caused his wife so many tears He died without knowing forgiveness and now, she is sad, so sad Maybe she'll come to the park and forgive him And life won't be so bad in Paisley Park Het leven blijkt eenvoudig als je het bekijkt door de ...

With This Tear. Een parel op het recent gelekte Diamonds and Love , vol niet-uitgebrachte nummers en alternatieve versies. Prince zijn empathisch vermogen is immens. Hij had de gave zich volledig in te leven in een situatie — desnoods die van een ander — en die om te zetten in een muzikaal juweel. Het nummer begint als een liefdeslied, maar blijkt een afscheid. Halverwege neemt het een dramatische wending. Na de ad-libs komt deze passage: With these arms I held you When you told me you were dying I had less courage, it's true And you wrote every day Writing 'bout the things That we could do When your pain went away But all that went away was you Hij gaf het nummer in 1992 aan Celine Dion. Hij kon onmogelijk weten wat haar te wachten stond, maar hij lijkt haar toekomst te voorspellen. Toch is het nummer universeel: ooit zal ieder van ons iemand moeten afgeven die hij liefheeft — en precies daarom raakt het ons allemaal. Celine zingt het met haar perfecte stem...

🌙 A Case of U Sommige nummers komen niet zomaar voorbij, ze blijven hangen als een geur, als een kleur. Joni Mitchell schreef A Case of You begin jaren ’70 — teder, breekbaar, met haar dulcimer op schoot. Prince was een levenslange bewonderaar. Hij noemde haar meermaals een van zijn grootste invloeden, vooral qua songwriting en harmonische complexiteit. Hij leerde zelfs gitaarakkoorden door haar platen te beluisteren. Het is de eerste cover die ik Prince hoorde spelen. Hij nam het verschillende keren op — het nummer hield hem jarenlang bezig, misschien wel zijn hele leven. In deze versie brengt hij het voor het eerst officieel uit in 2002, op One Nite Alone , een intiem pianoproject dat enkel via zijn fanclub verspreid werd. Hij verandert subtiel de titel – You in U – zijn typische symbooltaal. Het is geen imitatie, maar een interpretatie vanuit zijn eigen ziel. Zijn stem breekt, ademt, zoekt — alsof hij Joni’s woorden herleeft maar door zijn eigen prisma van verlangen en ...

4 The Tears In Your Eyes (We Are The World Version – 2025 Remaster) Soms hoor je iets nieuws van Prince dat tegelijk oud is. Deze week verscheen onverwacht een geremasterde versie van 4 The Tears In Your Eyes , de opname die hij in 1985 maakte voor het We Are The World -project. Die versie stond toen op het gelijknamige album, maar ik heb ze nooit gehoord. Ik kocht het niet — ik had, en heb nog steeds, een te grote aversie voor de single We Are The World zelf. Vandaar allicht dat dit nummer aan me voorbijging. Wie het nummer kent van The Hits/B-Sides of van de videoclip herinnert zich de ingetogen uitvoering: akoestische gitaar, drie stemmen, bijna gospel in zijn eenvoud. De nieuwe release klinkt anders – voller, met drums, bas en synths. Mooi, maar minder breekbaar. Ik vermoed dat Prince dat zelf ook voelde. Hij koos uiteindelijk voor de sobere, spirituele versie. Zonder ritmesectie, maar met emotie. De kracht van het nummer zit net in die eenvoud, in de harmonie tussen hem,...

Sometimes It Snows in April Het laatste nummer op Parade staat haaks op alles wat eraan voorafgaat. Eenvoudig en naakt: enkel piano en akoestische gitaar. Intiem, bijna ongemakkelijk dichtbij. Wendy en Lisa’s stemmen klinken als een gesprek tussen vrienden dat muzikaal wordt gedragen. Breekbaar — je hoort de stem, de achtergrondgeluiden, een krakende stoel, vingers over de snaren. Geniaal dat hij dit zo behield. Het nummer balanceert tussen rouw en aanvaarding: verdriet om de dood van een vriend, maar ook het besef dat schoonheid en verlies onlosmakelijk verbonden zijn. “Love, it isn’t love until it’s past. Always cry for love, never cry for pain.” Tranen om schoonheid — zo herkenbaar, zo persoonlijk. In tegenstelling tot veel Prince-songs is dit geen rol of pose, maar klinkt het echt kwetsbaar en eerlijk. Het werd opgenomen in Sunset Sound (LA) op 21 april 1985, dag op dag 31 jaar voor Prince’ sterfdatum. En ook die dag sneeuwde het. Als ik zei dat Anotherlover een mokerslag ...

Anotherloverholenyohead Na het delicate Do U Lie? komt dit nummer als een mokerslag. Funky, energiek, een tikkeltje agressief. Het voelt als een goede vermouth: zoet en verleidelijk, maar tegelijk bitter. Bedrieg me, en ik zet je een kogel door het hoofd — maar dan verpakt in een nummer waar je onmogelijk bij stil kan blijven staan. You need another lover Like you need a hole in your head You know there ain't no other That can do the duty in your bed, yeah Prince zegt het hier stoer en onverbloemd: zie je eigenlijk wel wat je hebt? Je hebt niks anders nodig dan mij. Ik deel jullie de officiële video, een registratie van zijn verjaardagsshow op 7 juni 1986 in Detroit. Live klonk dit nummer nog strakker, rauwer, met de blazers helemaal op de voorgrond. Je ziet zijn pure plezier in het performen: hoe hij zich verliest in de groove van zijn band, hoe hij het publiek verleidt. En dan die backings: Wendy en Susannah. Als ik ooit een celebrity crush heb gehad, dan was het voor Su...

Life Can Be So Nice Prince schreef de soundtrack van mijn leven. Dit nummer brengt rillingen over mijn rug, tranen in mijn ogen. Een uitbarsting – alsof de schoonheid van het leven te overweldigend is om gewoon in stilte te genieten. Een spervuur van drums (Bobby Z.) en percussie (Sheila E.), gitaarakkoorden, toetsen, blazers, stemmen… Het voelt tegelijk speels en chaotisch, alsof het elk moment kan ontsporen, maar toch houdt Prince het strak in de hand. De structuur is nauwelijks conventioneel: geen klassieke coupletten of refreinen, maar een opeenvolging van uitroepen en passages, bijna filmisch gemonteerd. Het past perfect in de breedte van Parade : funk, chanson, ballades, en dan dit wilde, ongrijpbare nummer. Prince gebruikt hier zijn stem niet om mooi te zingen, maar om te schreeuwen, te juichen, te overdrijven. Extatische vreugde die omslaat in overspanning. Dat maakt het nummer zo intens — en verklaart misschien waarom het fysiek bij mij binnenkomt. En dan die woorden: s...

Venus de Milo Een korte instrumentale adempauze op Parade , maar tegelijk een statement. Piano, strijkers, bijna klassiek van sfeer. Prince bewijst hier dat hij veel meer is dan een doorsnee popster: een muzikant, een kunstenaar die elk facet van zijn kunst wil verkennen. Voor mij was dit het eerste moment waarop ik zijn instrumentale kant écht leerde kennen. De titel verwijst naar de beroemde Griekse sculptuur in het Louvre. Als 14-jarige stond ik daar ooit voor, overdonderd door het beeld en door de manier waarop het in de ruimte werd opgesteld. Je kan er niet omheen – net zoals dit korte stuk zich niet zomaar laat overslaan. Het is schoonheid in pure vorm. Op de setlist stond “Venus de Milo” zelden, behalve in 2010, toen Prince het als intro gebruikte voor zijn concerten. Nog zo’n bewijs dat hij zijn hele oeuvre als één grote muziekdoos beschouwde, waaruit hij op elk moment een andere melodie kon lichten. Parade is filmisch, veelzijdig, vol contrasten. Tussen de funky erupties ...

Do U Lie? “Les enfants qui mentent ne vont pas au paradis.” Misschien wel het vreemdste, maar tegelijk meest charmante moment op Parade . Een pastiche van Franse chansons en musette, recht uit een café-accordeon in Parijs. Slechts 1 minuut en 41 seconden, een mini-intermezzo tussen de funky en filmische tracks — en tegelijk de perfecte prelude op “Kiss”. Prince speelt hier met taal. Engels en Frans vloeien door elkaar, en ook het woord to lie zelf: liegen, liggen, going down. Onschuldig en suggestief tegelijk, speels en toch geladen. Veel luisteraars lopen er misschien aan voorbij, voor mij is het een essentieel onderdeel van het album. Het is Prince’ liefde voor film, theater en de Europese cultuur, een link die hij ook letterlijk legde met zijn eerste Europese tour in 1986. Het toont hoe breed de horizon van Parade is: funk, jazz, chanson en alles daartussen. Wat me vooral treft: dit is de eerste keer dat ik echt hoor hoe Prince zijn stem als een instrument inzet, en hoe hij e...

Girls and Boys De speelse funky humor die Prince zo eigen was, spat hier van de plaat. Een strakke, repetitieve groove, daarover gitaar-rifjes en vooral de blazers: Eric Leeds tekent voor een hoekige maar speelse sectie die een echt handelsmerk werd. Misschien wel het meest horn-driven nummer van de hele Revolution-periode. De song is als een sprookje over aantrekkingskracht tussen jongens en meisjes, mannen en vrouwen — maar zonder klassieke romantiek. Het is funky erotiek, absurd en grappig tegelijk. De Franstalige verzen trekken me helemaal binnen. Tweetalig opgegroeid brengt het Frans me terug naar mijn kindertijd, dansend tussen de meisjes. De moves in de clip doen me denken aan de kleine dancings in de buurt — en aan een bepaald meisje. We keken naar elkaar vanop de overkant van de dansvloer. Bij dit nummer gingen de vogels dansen. Ik had een crush, zij had geen idee. De passage “Vous êtes très belle, mama” is ingezongen door Marie France , Franse zangeres en actrice, kind ...

Kiss Nu ik door Parade wandel, kan ik niet omheen Kiss — het bekendste nummer van het album, en een schoolvoorbeeld van hoe Prince zijn genialiteit in een paar minuten kan samenvatten. Een artiest herkent soms zijn eigen parels niet. Prince nam een bluesy demo op met akoestische gitaar en gaf het nummer aan Mazarati, die in een aanpalende studio werkten. De dag nadien hoorde hij welk briljant funky arrangement ze eraan hadden gegeven… en nam het terug. Hij stripte de song tot het bot: alle instrumenten verdwenen, enkel drumcomputer en gitaar bleven over, en daar zette hij zijn speelse falsetto bovenop. Zo radicaal minimalistisch is Kiss . Uit respect liet hij wel hun backing vocals staan. Je kan op alle muziek dansen, maar bij Kiss is stilstaan gewoon onmogelijk: hyperdansbaar, een pure groove, funky en pop tegelijk. Zijn stem is verleidelijk, het ritme strak en droog. De tekst is even sober als de muziek. Eigenlijk een anti-romantisch lied: Prince somt op wat hij allemaal níét ...

Mountains. Ik heb het altijd mijn lijflied genoemd, zonder goed te weten waarom. Vandaag begrijp ik het. Soms is het de muziek die mij meeneemt, vandaag vooral de tekst. En toch kan je die twee bij Prince nooit los van elkaar zien. Hij vertelt evenveel tussen de noten en het ritme, als in woorden. But I say it’s only mountains and the sea Love will conquer if you just believe It’s only mountains and the sea There’s nothing greater than you and me Het zijn maar bergen. Het is maar die eindeloze oceaan die we moeten oversteken. Maar liefde overwint alles. En dan breidt hij het uit, richting de wereld: Once upon a time in a haystack of despair Happiness, sometimes, hard to find Africa divided, hijack in the air It’s enough to make you wanna lose your mind Starvation, oorlog, verdeeldheid… Alle wereldproblemen. En toch: het zijn maar bergen en de zee. We kunnen het overwinnen. Met liefde. There’s nothing greater: you and me.

Christopher Tracy’s Parade / New Position / I Wonder U / Under the Cherry Moon Parade is het album dat me opgevoed heeft. Muzikaal, artistiek, creatief. Na een aarzelende start had Prince me binnen met Purple Rain . Around the World in a Day sloot ik onmiddellijk in mijn hart – in tegenstelling tot het grote publiek vond ik het een logische en dappere opvolger. Een kleurrijk en toegankelijk popalbum. En toen kwam Parade . Ik haatte het. Echt waar, ik begreep er niets van. Maar omdat Prince me al zo vaak iets had geleerd, dacht ik: “het ligt aan mij.” Dus dwong ik mezelf om het album te blijven draaien. Side A, side B, en weer opnieuw. Tot het klikte. De eerste vier nummers vormen eigenlijk één geheel. Prince maakte geen losse songs, maar complete albums: schilderijen in klank. Die eerste vier tracks zijn gebouwd op een drumtrack die hij in één take inspeelde. Luister hoe hij van het ene nummer naar het andere schuift, hoe het ritme zich transformeert. Ik zie hem voor me: in d...

Prince en zijn gouden revolver-microfoon. Het lijkt een gevaarlijk beeld, maar wie hem kent, weet dat dit precies het tegenovergestelde was. Al in de vroege jaren ’90 haalde Prince dit attribuut boven. Een pistool dat geen kogels afvuurt, maar woorden, muziek en liefde versterkt. Zijn boodschap was duidelijk: muziek is mijn wapen. Het paste in zijn wereld van contrasten en dualiteit: glamour en gevaar, erotiek en spiritualiteit, macht en kwetsbaarheid. Een revolver in goud – symbool van verleiding en destructie – maar bij hem een instrument dat de massa optilde in plaats van neerhaalde. Prince speelde altijd met beelden die tegenstrijdig leken, maar bij hem net in balans kwamen. Waar anderen wapens gebruiken om te vernietigen, gebruikte hij dit “wapen” om te creëren, om te verbinden, om mensen samen te brengen. Vandaag, in een wereld waar geweld en polarisatie opnieuw luid aanwezig zijn, voelt die gun-mic bijna profetisch. Een herinnering dat de sterkste kracht niet zit in brute macht,...

Take Me With U Een licht, poppy nummer in scherp contrast met het grootse epos dat Purple Rain is. Hier is Prince niet de dramatische romanticus van The Beautiful Ones , noch de shockerende rebel van Darling Nikki . Hij is simpelweg verliefd en zingt het uit. I can't disguise the pounding of my heart It beats so strong It's in your eyes, what can I say They turn me on Die eenvoud maakt het net zo bijzonder. Het lijkt een onschuldig liefdeslied, maar wie goed luistert hoort de melancholie . Wendy & Lisa’s backing vocals en de strijkers — bedacht door Lisa Coleman, ingespeeld door haar broer David op cello — geven het nummer een weemoedige gloed. De tekst hint naar een liefde die misschien onmogelijk is: Come on and touch the place in me That's calling out your name We want each other oh so much Why must we play this game? En toch vraagt hij eigenlijk niet veel. Geen grootse beloftes, enkel nabijheid: I don't care if we spend the night at your mans...

God Het nummer God staat niet op het album Purple Rain, en toch maakt het er wezenlijk deel van uit. De instrumentale versie klinkt in de film als een verborgen gebed, een onderstroom die alles draagt. Susan Rogers vertelde ooit dat Prince op zondag vaak religieuze nummers opnam, zijn Sunday Songs. Dat beeld heb ik altijd gekoesterd: de artiest die door de week de duivel tart, maar op zondag teruggrijpt naar het hogere. God bleek initieel op een dinsdag te zijn opgenomen. Maar zes maanden later nam hij de vocale versie op. Op een zondag. Alsof hij pas op de dag van de Heer zijn stem durfde te heffen tot God. En die stem… zó hoog, zó breekbaar, alsof hij de meeste eerbied uit zijn lijf perste. Hij klikt met de vingers, kirrt als een duif, schreeuwt, tikt met de tong. Alsof enkel zingen niet volstond, alsof hij de hele schepping erbij moest halen om God te loven. Gisteren schreef ik nog over Darling Nikki, rauw en expliciet, erotiek die tot censuur leidde. En dan, nauwelijks een paar scè...

Het is avond, het wordt laat, de kinderen zijn naar bed. Dan kan deze wel. Darling Nikki was géén single maar kreeg een beruchte status door de expliciete tekst en de impact die het had op de Amerikaanse politiek en muziekcensuur. Het verhaal dat iedereen kent: Tipper Gore (vrouw van de latere vicepresident Al Gore) hoorde het nummer toen haar elfjarige dochter het album draaide. Ze was gechoqueerd door de seksuele inhoud, vooral de openingszin over Nikki die “masturbating with a magazine” werd gevonden in een hotel lobby. Dit moment leidde tot de oprichting van de Parents Music Resource Center (PMRC) , een lobbygroep die aandrong op waarschuwingen bij platen met “explicit lyrics”. Uiteindelijk resulteerde dat in de beroemde Parental Advisory – Explicit Content sticker, die jarenlang een symbool was van censuur én aantrekkingskracht voor jongeren. I knew a girl named Nikki I guess you could say she was a sex fiend I met her in a hotel lobby Masturbating with a magazine De ...

The Beautiful Ones Volgens mij is dit een van de mooiste nummers ooit geschreven. Een van de meest intense, rauwe en tragische liefdesverklaringen in de moderne muziekgeschiedenis. Het leidmotief: “Do you want him – or do you want me?” Een vraag doordrenkt van hunkering en conflict, liefde als strijdtoneel. Een vriendin van Prince zei ooit: “He could be all over you.” Hij verklaart zijn liefde, maar legt tegelijk een ultimatum op tafel. Vol verlangen, vol dreiging. En dan die brug: Paint a perfect picture Bring to life the vision in one's mind The beautiful ones always smash the picture Always, every time Alles waar je van houdt, ooit verdwijnt het. Altijd. Had ik het al over zijn verlatingsangst? Schoonheid en liefde kunnen pijn doen. Muzikaal begint het dromerig: falset, piano, orgel, synthesizer. Langzaam kruipt het nummer omhoog, wordt intenser, grijpt je bij de keel. Tot het omslaat: agressief, hartverscheurend. Hij stelt zijn ultimatum opnieuw, scherper, snijdender: Hij of ik...

Hey, look me over Tell me, do you like what you see? Dit nummer trok me over de streep om het album toch volledig te beluisteren. De energie, het ritme, de bravoure – het spat eraf. Might not know it now Baby, but I are, I'm a star I don't want to stop 'til I reach the top Verwar dit niet met eigendunk. Het is eerder een mindset: pas als je zelf gelooft dat je goed bent, kunnen anderen je ook zo zien. Hey, take a listen Tell me, do you like what you hear? If this don't turn you on Just say the word and I'm gone Vind je het niets? Ook goed. Maar wát een drive spreekt hieruit: “Everybody say nothing come too easy / When you got it, baby, nothing come too hard.” Werk ervoor, en de weg wordt lichter. Halverwege het nummer draait het perspectief: Baby, baby, baby, baby We are a star! Hij tilt je op, trekt je mee naar zijn niveau – en plots ben ook jij een ster. En dat geheimzinnige gefluister aan het begin? Dat is of Wendy of Lisa, achterstevoren opgenom...

17 Days The rain will come down, then U will have 2 choose. If U believe look 2 the dawn and U shall never lose. Ik ben aangekomen bij het moeilijkste stuk van mijn wandeling: het iconische Purple Rain . Zo in de ban van When Doves Cry , ging ik op de dag van de release terug naar Matthijs op de markt. Ze lieten me eindeloos luisteren in zo’n afzonderlijk luisterkamertje. Maar het raakte me niet. Ik begreep het niet. Het deed me niks. Uiteindelijk kocht ik de 12” van When Doves Cry —met op de B-kant deze 17 Days . Opnieuw een nummer over verlaten, eenzaamheid en alleen zijn: Called you yesterday You didn't answer your phone If you're the one who's always lonely Then I'm the one who's always alone Prince was een albummaker. Als een nummer niet in de flow van het schilderij paste, dan kwam het er niet op. Vinyl had twee zijden, dus durfde hij zulke nummers op een B-kant te zetten. Het was tegelijk een cadeau aan de fans én slimme marketing: er was een reden o...

Dig if you will the picture. Woensdag 16 mei 1984. Funky Town, Guy De Pré op Radio 2: "Prince, die we kennen van Controversy en 1999, heeft een nieuwe single uit vandaag. Hier is-ie." Een gitaarscheur, droge drumlijn, wat gejank. Toetsen. Wat hoor ik? Leegte. Verwarring. Dit was geen funk zoals ik die kende. Dit was... iets anders. Donderdag 17 mei. Platenhuis Matthijs, markt Eeklo. Ik koop die single. Koptelefoon op. Terug en terug en terug. Hier zit geen baslijn in? Eh? Wat ís dit? Jarenlang probeerde ik het nummer te doorgronden. Discussies op de fora — Prince.org, Housequake, ItAintOver. Nog steeds hoor ik nieuwe lagen. "How can you just leave me standing / Alone in a world so cold?" Dat is geen liefdeszin. Dat is een kreet. Prince zijn verlatingsangst. Het verhaal gaat: ruzie met zijn vader over meisjes die hij mee naar huis bracht, uit het huis gezet, belt hij vanuit een koude telefooncel… maar hij mocht niet terug. Die kou, die leegte, die hoor je. En toch ma...