Waarom?

 Around the World in a Day – album art

Er zat al even een pauze in mijn wandeling door Prince zijn oeuvre. De oorzaak?
De estate bracht recent de remaster uit van Around the World in a Day, en vooral de nieuwe clip voor Pop Life triggerde me. Ze vonden het nodig de hoes tot leven te wekken.
Voor mij slaat dat de bal mis—maar goed, ik ben een fan, geen advocaat.

Wat me vooral opnieuw naar die hoes trok, is hoe radicaal ze brak met wat eraan voorafging.
Tot dan toe stond Prince altijd centraal op zijn covers, of toch prominent op posters en inner sleeves.
Maar hier… zie je hem niet. Of juist overal.

Het was een bewuste breuk.
Prince wilde loskomen van Purple Rain, van het idee ‘popster’, van voorspelbaarheid.
In de plaats daarvan stelde hij een wereld centraal: zijn droom, zijn visie, zijn innerlijke landschap.
Een plek die tegelijk vrolijk, psychedelisch, spiritueel en mysterieus is.
Paisley Park, nog vóór Paisley Park bestond.

Je ziet figuren die op bandleden lijken, maar tegelijk verwijzen naar personages en beelden uit de songs.
Prince verstopt zich in verschillende silhouetten.
De meest herkenbare verwijzing is de man in het wolkenpak met een witte cloudgitaar—zoals hij die droeg in de videoclip van Raspberry Beret.
Maar dat blonde haar? Dat blijft een heerlijke anomalie.

Het verhaal gaat dat Prince zijn haar liet blonderen voor de clip, maar dat de kleurbehandeling compleet mislukte. Zijn haar raakte beschadigd en hij moest tijdens de opnames een pruik dragen.
Het verklaart misschien waarom hij tijdens die periode zo vaak hoeden droeg, en waarom hij in de daaropvolgende Parade-era plots met een kort kapsel verscheen.
Het past ook binnen zijn wil om te verdwijnen, om zichzelf als figuur los te koppelen van de mythe Prince.

Toen iemand hem vroeg waar hij op de hoes stond, antwoordde hij droogjes:
“I already went up the ladder.”

Dat die ladder een sleutel is, zie je nog duidelijker wanneer je de alternatieve hoes van Jim Warren bekijkt.

Prince gaf meerdere kunstenaars dezelfde ‘boodschappenlijst’ van symbolen die op de cover moesten komen:

• een oude vrouw die huilt

• een clown die de aarde jongleert

• een ladder die naar de hemel reikt

• een kind met een vlag

• een wereld vol kleur, chaos en betekenis

Jim Warren maakte een prachtig strandtafereel—bijna fotorealistisch, zelfs met verwijzingen naar Clara Bow en het meisje op de wip, dat zo in de Prince-mythe past.
Maar Prince koos uiteindelijk voor een versie die meer verbeelding toeliet.
De uiteindelijke hoes werd geschilderd door Doug Henders, die ook op Purple Rain had gewerkt.

Henders schilderde de volledige hoes met de hand, in een hotelkamer in Los Angeles tijdens een pauze in de tour.
Hij moest zelfs een extra vliegtuigstoel boeken om het werk ongeschonden naar Minneapolis te krijgen.

Om de verhoudingen juist te krijgen nam hij Polaroids van The Revolution en de entourage—Wendy, Susannah, Sheila E.—en zelfs van zichzelf.

Voor de man in het wolkenpak poseerde Henders persoonlijk, met een witte gitaar.
Geen exacte portretten, maar archetypes. Figuren om bij weg te dromen terwijl de plaat draait.

En dit was natuurlijk het tijdperk van vinyl.
Je had die grote hoes in handen, die wereld vol symboliek op je schoot, terwijl de naald door ‘Paisley Park’, ‘The Ladder’, ‘Condition of the Heart’ gleed.
De muziek kreeg een extra dimensie omdat je letterlijk in zijn universum zat.

Voor mij is het één van de mooiste hoezen die Prince ooit liet maken.
Precies door haar dromerige, psychedelische kwaliteit—volledig in harmonie met de muziek.
Als de alternatieve hoes het script is, dan is de versie van Doug Henders de film.
En in dat landschap heeft Prince gelijk: hij is al lang die ladder opgeklommen.