When Doves Cry

Dig if you will the picture.

Woensdag 16 mei 1984. Funky Town, Guy De Pré op Radio 2:
"Prince, die we kennen van Controversy en 1999, heeft een nieuwe single uit vandaag. Hier is-ie."

Een gitaarscheur, droge drumlijn, wat gejank. Toetsen.
Wat hoor ik?
Leegte. Verwarring. Dit was geen funk zoals ik die kende. Dit was... iets anders.

Donderdag 17 mei. Platenhuis Matthijs, markt Eeklo. Ik koop die single. Koptelefoon op. Terug en terug en terug.
Hier zit geen baslijn in? Eh? Wat ís dit?
Jarenlang probeerde ik het nummer te doorgronden. Discussies op de fora — Prince.org, Housequake, ItAintOver. Nog steeds hoor ik nieuwe lagen.

"How can you just leave me standing / Alone in a world so cold?"
Dat is geen liefdeszin. Dat is een kreet. Prince zijn verlatingsangst.
Het verhaal gaat: ruzie met zijn vader over meisjes die hij mee naar huis bracht, uit het huis gezet, belt hij vanuit een koude telefooncel… maar hij mocht niet terug.
Die kou, die leegte, die hoor je.

En toch maakt hij het universeel. Prince was een verhalenverteller, maar vooral een meester in het verweven van zijn eigen pijn in iets waar wij onszelf in herkennen. In die periode was hij ‘in sync’ met zijn publiek.

Muzikaal? Geniaal.
Een nummer dat begint met een gitaarsolo, waar die normaal eindigt. Het laatste nummer dat hij opnam voor Purple Rain, zogezegd nog geen single. In de film geen live-opname, maar beelden op tape. Hij nam het op met basgitaar — zoals altijd: eerst drums, dan bas. Zo hoorde The Revolution het ook. Maar bij de eindmix: mute. Bas weg.
Lisa Coleman schrok zich een hoedje, maar zei later: "It made the song breathe. It made the song hurt."
Of zoals Nile Rodgers het verwoordt: "In funk it’s about what you don’t play — that’s what you hear the most."
Door weg te laten, liet Prince ons de leegte horen. En die leegte deed pijn, omdat er iets ontbrak.

En precies dát maakte het nummer compleet.

Prince,
When Doves Cry
1,2,3 en de beslissende mix de nacht van 4 op 5 maart 1984,
Sunset Sound, Hollywood, CA, USA.