God

God

Het nummer God staat niet op het album Purple Rain, en toch maakt het er wezenlijk deel van uit. De instrumentale versie klinkt in de film als een verborgen gebed, een onderstroom die alles draagt.

Susan Rogers vertelde ooit dat Prince op zondag vaak religieuze nummers opnam, zijn Sunday Songs. Dat beeld heb ik altijd gekoesterd: de artiest die door de week de duivel tart, maar op zondag teruggrijpt naar het hogere. God bleek initieel op een dinsdag te zijn opgenomen. Maar zes maanden later nam hij de vocale versie op. Op een zondag. Alsof hij pas op de dag van de Heer zijn stem durfde te heffen tot God.

En die stem… zó hoog, zó breekbaar, alsof hij de meeste eerbied uit zijn lijf perste. Hij klikt met de vingers, kirrt als een duif, schreeuwt, tikt met de tong. Alsof enkel zingen niet volstond, alsof hij de hele schepping erbij moest halen om God te loven.

Gisteren schreef ik nog over Darling Nikki, rauw en expliciet, erotiek die tot censuur leidde. En dan, nauwelijks een paar scènes verder in de film, dit nummer: pure devotie. Prince leefde altijd in die spanning, tussen extase en aanbidding.

De tekst is eenvoudig en profetisch tegelijk:

God made u

God made me

He made us all equally

Gelijkheid, een van zijn vaste thema’s.

En dan die regel: Wake up children, there isn’t much time.

Hij legt hier al de brug naar The Dance Electric (“Our world is falling”), een song die ik later nog zal bespreken.

Maar vandaag, nu een klasgenoot van me zijn boek uitbrengt over de hoogdringendheid van de klimaatcrisis, klinkt die zin als een waarschuwing die door de tijd heen snijdt. Alsof Prince ons veertig jaar geleden al opriep: word wakker, er is geen tijd te verliezen.

‘God’ minder een gebed, maar een profetie.

Prince,

God, Love theme from Purple Rain, instrumental

7 februari 1984

Sunset Sound - Studio 2, Hollywood, CA,

God, vocal version

19 Augustus 1984 Flying Cloud Drive Warehouse, Eden Prairie, MN,