Christopher Tracy's Parade

Christopher Tracy’s Parade / New Position / I Wonder U / Under the Cherry Moon

Parade is het album dat me opgevoed heeft.
Muzikaal, artistiek, creatief.

Na een aarzelende start had Prince me binnen met Purple Rain. Around the World in a Day sloot ik onmiddellijk in mijn hart – in tegenstelling tot het grote publiek vond ik het een logische en dappere opvolger. Een kleurrijk en toegankelijk popalbum.
En toen kwam Parade.

Ik haatte het.
Echt waar, ik begreep er niets van.
Maar omdat Prince me al zo vaak iets had geleerd, dacht ik: “het ligt aan mij.” Dus dwong ik mezelf om het album te blijven draaien. Side A, side B, en weer opnieuw. Tot het klikte.

De eerste vier nummers vormen eigenlijk één geheel. Prince maakte geen losse songs, maar complete albums: schilderijen in klank. Die eerste vier tracks zijn gebouwd op een drumtrack die hij in één take inspeelde. Luister hoe hij van het ene nummer naar het andere schuift, hoe het ritme zich transformeert. Ik zie hem voor me: in de studio, volledig gefocust, drummend terwijl de hele suite al in zijn hoofd leeft. Toen ik dat besefte, toen ik het ritme “zag”, was ik verkocht.

Parade leerde me lessen die verder gaan dan muziek:

• Ga nooit voor de evidente weg.

• Blijf leren, voed jezelf.

• Wees niet zuinig met creativiteit.

• Daag je publiek uit – geef niet wat ze willen, maar wat ze nodig hebben.

Voor mij is dit het belangrijkste Prince-album. Eigenlijk gewoon het belangrijkste album, punt. Het was ook de era die het meest synchroon liep met mijn eigen leven: uitgaan in clubs, dansen, de look, de oversized pakken… En vooral 27 augustus 1986, Vorst Nationaal Brussel: mijn eerste Prince-concert. Vanaf die avond was ik adept. Daar sloeg hij de laatste haak in mijn ruggengraat – voor altijd verbonden.