Condition of the Heart

Condition of the Heart
Een traag opgebouwde, instrumentale intro schept de sfeer en creëert ruimte — letterlijk en emotioneel. Het is op zich al een verhaal, bijna een afzonderlijk nummer. De pianist zit eenzaam voor zich uit te tokkelen, verzinkt in melancholie.

Het is de eerste keer dat Prince openlijk zingt over zijn (zelfgekozen) eenzame bestaan.

A fool hardy notion on the part of a sometimes lonely musician acting out a whim.

Hoe mooi en pijnlijk tegelijk.
Relaties die hij maar niet kan vasthouden, of zelfs niet durft aan te knopen.

a dame from London who insisted that he love her
then left him for a real prince from Arabia

Zelfs iemand anders doet hem denken aan die ene.

how was I to know that she would wear the same cologne as you

Hij beschrijft emoties zonder ze te willen oplossen — alsof hij de pijn wil begrijpen, niet genezen. De song is doordrenkt van enkele van de mooiste zinnen die hij ooit schreef.

Every day is a yellow day
I'm blinded by the daisies in your yard

Je voelt hem met dit nummer evolueren van de extase van Purple Rain naar de introspectie van Parade. Hier ligt de kiem van zijn Europese, filmische stijl.

Je hebt London, Paris, maar ook Clara Bow — de Amerikaanse actrice uit de tijd van de stomme film. Alles ademt een poëtische nostalgie, een verlangen naar iets wat nooit helemaal bereikt kan worden.

Dit nummer is de perfecte soundtrack bij de kilte van de nacht, wachtend op de eerste zonnestralen — de eerste warmte die zich aankondigt.
Zijn muziek klinkt soms als een dorp in de mist: stil, maar vol verhalen.