17 Days

17 Days
The rain will come down, then U will have 2 choose. If U believe look 2 the dawn and U shall never lose.

Ik ben aangekomen bij het moeilijkste stuk van mijn wandeling: het iconische Purple Rain.
Zo in de ban van When Doves Cry, ging ik op de dag van de release terug naar Matthijs op de markt. Ze lieten me eindeloos luisteren in zo’n afzonderlijk luisterkamertje. Maar het raakte me niet. Ik begreep het niet. Het deed me niks. Uiteindelijk kocht ik de 12” van When Doves Cry—met op de B-kant deze 17 Days.

Opnieuw een nummer over verlaten, eenzaamheid en alleen zijn:
Called you yesterday
You didn't answer your phone
If you're the one who's always lonely
Then I'm the one who's always alone

Prince was een albummaker. Als een nummer niet in de flow van het schilderij paste, dan kwam het er niet op. Vinyl had twee zijden, dus durfde hij zulke nummers op een B-kant te zetten. Het was tegelijk een cadeau aan de fans én slimme marketing: er was een reden om naast het album ook de singles en 12-inches te kopen. Alles was anders.

17 Days werd opgenomen in augustus 1983 in The Warehouse in Minneapolis, en heropgenomen op 8 januari 1984 in Sunset Sound, Hollywood.

Op 28 april 2011 brengt hij het nummer live, in een mix met Lovergirl van Teena Marie — gestorven in haar slaap op 27 december 2010. Vandaar het “Rest in peace, Teena Marie” dat je hem zult horen zeggen.

Ik geef jullie deze liveversie omdat ze toont waarom ik tijdens zijn concerten zó intens gelukkig kon zijn (en nu nog steeds tijdens anderen). Die man deed wat hij wilde, en kon het ook — omdat hij eindeloos had geoefend. Ik hoorde hem ooit, al wat ouder, zeggen: “I’m nearly there, that I can play the guitar like I want it to sound.”

Zijn band was zo goed, zo strak, dat hij live alle kanten uit kon. They always had his back. They brought him home.

Maar luister wat hij hier doet.
Hij begint spaarzaam, bijna droog, zoals 17 Days hoort te zijn. De setting is donker, zijn oranje Fender snijdt erdoorheen — geen toeval, alles is gekozen.

Teena Marie werd in 2004 getroffen door een zwaar schilderij dat in haar hotelkamer viel. De hersenschudding liet haar nooit meer los. Die tragiek — het leidmotief van 17 Days.

I wonder.
Just the beat.

Dan komt de rol van zijn funky gitaar. Hij draait het nummer om. Zijn rhythm guitar maakt me instant blij. Dan de toetsen. En dan de drie meiden:
I just want to be your lovergirl.

Hij koos hen om de harmonie van hun stemmen — en wat voor stemmen. Ik heb ze backstage a capella mogen horen: schatten van vrouwen, kanonnen van stemmen.

Zo kon hij, door het coveren van andermans nummers, hulde brengen aan die artiesten. Luister hoe hij het publiek meekrijgt, hoe hij hen bijna alleen laat zingen. Zijn podium in het midden, het gezang als regen over hem heen.

Prince – 17 Days / Lovergirl
28 april 2011, Los Angeles Forum