The Everlasting Music of Prince

Anotherloverholenyohead Na het delicate Do U Lie? komt dit nummer als een mokerslag. Funky, energiek, een tikkeltje agressief. Het voelt als een goede vermouth: zoet en verleidelijk, maar tegelijk bitter. Bedrieg me, en ik zet je een kogel door het hoofd — maar dan verpakt in een nummer waar je onmogelijk bij stil kan blijven staan. You need another lover Like you need a hole in your head You know there ain't no other That can do the duty in your bed, yeah Prince zegt het hier stoer en onverbloemd: zie je eigenlijk wel wat je hebt? Je hebt niks anders nodig dan mij. Ik deel jullie de officiële video, een registratie van zijn verjaardagsshow op 7 juni 1986 in Detroit. Live klonk dit nummer nog strakker, rauwer, met de blazers helemaal op de voorgrond. Je ziet zijn pure plezier in het performen: hoe hij zich verliest in de groove van zijn band, hoe hij het publiek verleidt. En dan die backings: Wendy en Susannah. Als ik ooit een celebrity crush heb gehad, dan was het voor Su...

Life Can Be So Nice Prince schreef de soundtrack van mijn leven. Dit nummer brengt rillingen over mijn rug, tranen in mijn ogen. Een uitbarsting – alsof de schoonheid van het leven te overweldigend is om gewoon in stilte te genieten. Een spervuur van drums (Bobby Z.) en percussie (Sheila E.), gitaarakkoorden, toetsen, blazers, stemmen… Het voelt tegelijk speels en chaotisch, alsof het elk moment kan ontsporen, maar toch houdt Prince het strak in de hand. De structuur is nauwelijks conventioneel: geen klassieke coupletten of refreinen, maar een opeenvolging van uitroepen en passages, bijna filmisch gemonteerd. Het past perfect in de breedte van Parade : funk, chanson, ballades, en dan dit wilde, ongrijpbare nummer. Prince gebruikt hier zijn stem niet om mooi te zingen, maar om te schreeuwen, te juichen, te overdrijven. Extatische vreugde die omslaat in overspanning. Dat maakt het nummer zo intens — en verklaart misschien waarom het fysiek bij mij binnenkomt. En dan die woorden: s...

Venus de Milo Een korte instrumentale adempauze op Parade , maar tegelijk een statement. Piano, strijkers, bijna klassiek van sfeer. Prince bewijst hier dat hij veel meer is dan een doorsnee popster: een muzikant, een kunstenaar die elk facet van zijn kunst wil verkennen. Voor mij was dit het eerste moment waarop ik zijn instrumentale kant écht leerde kennen. De titel verwijst naar de beroemde Griekse sculptuur in het Louvre. Als 14-jarige stond ik daar ooit voor, overdonderd door het beeld en door de manier waarop het in de ruimte werd opgesteld. Je kan er niet omheen – net zoals dit korte stuk zich niet zomaar laat overslaan. Het is schoonheid in pure vorm. Op de setlist stond “Venus de Milo” zelden, behalve in 2010, toen Prince het als intro gebruikte voor zijn concerten. Nog zo’n bewijs dat hij zijn hele oeuvre als één grote muziekdoos beschouwde, waaruit hij op elk moment een andere melodie kon lichten. Parade is filmisch, veelzijdig, vol contrasten. Tussen de funky erupties ...

Do U Lie? “Les enfants qui mentent ne vont pas au paradis.” Misschien wel het vreemdste, maar tegelijk meest charmante moment op Parade . Een pastiche van Franse chansons en musette, recht uit een café-accordeon in Parijs. Slechts 1 minuut en 41 seconden, een mini-intermezzo tussen de funky en filmische tracks — en tegelijk de perfecte prelude op “Kiss”. Prince speelt hier met taal. Engels en Frans vloeien door elkaar, en ook het woord to lie zelf: liegen, liggen, going down. Onschuldig en suggestief tegelijk, speels en toch geladen. Veel luisteraars lopen er misschien aan voorbij, voor mij is het een essentieel onderdeel van het album. Het is Prince’ liefde voor film, theater en de Europese cultuur, een link die hij ook letterlijk legde met zijn eerste Europese tour in 1986. Het toont hoe breed de horizon van Parade is: funk, jazz, chanson en alles daartussen. Wat me vooral treft: dit is de eerste keer dat ik echt hoor hoe Prince zijn stem als een instrument inzet, en hoe hij e...

Girls and Boys De speelse funky humor die Prince zo eigen was, spat hier van de plaat. Een strakke, repetitieve groove, daarover gitaar-rifjes en vooral de blazers: Eric Leeds tekent voor een hoekige maar speelse sectie die een echt handelsmerk werd. Misschien wel het meest horn-driven nummer van de hele Revolution-periode. De song is als een sprookje over aantrekkingskracht tussen jongens en meisjes, mannen en vrouwen — maar zonder klassieke romantiek. Het is funky erotiek, absurd en grappig tegelijk. De Franstalige verzen trekken me helemaal binnen. Tweetalig opgegroeid brengt het Frans me terug naar mijn kindertijd, dansend tussen de meisjes. De moves in de clip doen me denken aan de kleine dancings in de buurt — en aan een bepaald meisje. We keken naar elkaar vanop de overkant van de dansvloer. Bij dit nummer gingen de vogels dansen. Ik had een crush, zij had geen idee. De passage “Vous êtes très belle, mama” is ingezongen door Marie France , Franse zangeres en actrice, kind ...

Kiss Nu ik door Parade wandel, kan ik niet omheen Kiss — het bekendste nummer van het album, en een schoolvoorbeeld van hoe Prince zijn genialiteit in een paar minuten kan samenvatten. Een artiest herkent soms zijn eigen parels niet. Prince nam een bluesy demo op met akoestische gitaar en gaf het nummer aan Mazarati, die in een aanpalende studio werkten. De dag nadien hoorde hij welk briljant funky arrangement ze eraan hadden gegeven… en nam het terug. Hij stripte de song tot het bot: alle instrumenten verdwenen, enkel drumcomputer en gitaar bleven over, en daar zette hij zijn speelse falsetto bovenop. Zo radicaal minimalistisch is Kiss . Uit respect liet hij wel hun backing vocals staan. Je kan op alle muziek dansen, maar bij Kiss is stilstaan gewoon onmogelijk: hyperdansbaar, een pure groove, funky en pop tegelijk. Zijn stem is verleidelijk, het ritme strak en droog. De tekst is even sober als de muziek. Eigenlijk een anti-romantisch lied: Prince somt op wat hij allemaal níét ...

Mountains. Ik heb het altijd mijn lijflied genoemd, zonder goed te weten waarom. Vandaag begrijp ik het. Soms is het de muziek die mij meeneemt, vandaag vooral de tekst. En toch kan je die twee bij Prince nooit los van elkaar zien. Hij vertelt evenveel tussen de noten en het ritme, als in woorden. But I say it’s only mountains and the sea Love will conquer if you just believe It’s only mountains and the sea There’s nothing greater than you and me Het zijn maar bergen. Het is maar die eindeloze oceaan die we moeten oversteken. Maar liefde overwint alles. En dan breidt hij het uit, richting de wereld: Once upon a time in a haystack of despair Happiness, sometimes, hard to find Africa divided, hijack in the air It’s enough to make you wanna lose your mind Starvation, oorlog, verdeeldheid… Alle wereldproblemen. En toch: het zijn maar bergen en de zee. We kunnen het overwinnen. Met liefde. There’s nothing greater: you and me.

Christopher Tracy’s Parade / New Position / I Wonder U / Under the Cherry Moon Parade is het album dat me opgevoed heeft. Muzikaal, artistiek, creatief. Na een aarzelende start had Prince me binnen met Purple Rain . Around the World in a Day sloot ik onmiddellijk in mijn hart – in tegenstelling tot het grote publiek vond ik het een logische en dappere opvolger. Een kleurrijk en toegankelijk popalbum. En toen kwam Parade . Ik haatte het. Echt waar, ik begreep er niets van. Maar omdat Prince me al zo vaak iets had geleerd, dacht ik: “het ligt aan mij.” Dus dwong ik mezelf om het album te blijven draaien. Side A, side B, en weer opnieuw. Tot het klikte. De eerste vier nummers vormen eigenlijk één geheel. Prince maakte geen losse songs, maar complete albums: schilderijen in klank. Die eerste vier tracks zijn gebouwd op een drumtrack die hij in één take inspeelde. Luister hoe hij van het ene nummer naar het andere schuift, hoe het ritme zich transformeert. Ik zie hem voor me: in d...

Prince en zijn gouden revolver-microfoon. Het lijkt een gevaarlijk beeld, maar wie hem kent, weet dat dit precies het tegenovergestelde was. Al in de vroege jaren ’90 haalde Prince dit attribuut boven. Een pistool dat geen kogels afvuurt, maar woorden, muziek en liefde versterkt. Zijn boodschap was duidelijk: muziek is mijn wapen. Het paste in zijn wereld van contrasten en dualiteit: glamour en gevaar, erotiek en spiritualiteit, macht en kwetsbaarheid. Een revolver in goud – symbool van verleiding en destructie – maar bij hem een instrument dat de massa optilde in plaats van neerhaalde. Prince speelde altijd met beelden die tegenstrijdig leken, maar bij hem net in balans kwamen. Waar anderen wapens gebruiken om te vernietigen, gebruikte hij dit “wapen” om te creëren, om te verbinden, om mensen samen te brengen. Vandaag, in een wereld waar geweld en polarisatie opnieuw luid aanwezig zijn, voelt die gun-mic bijna profetisch. Een herinnering dat de sterkste kracht niet zit in brute macht,...

Take Me With U Een licht, poppy nummer in scherp contrast met het grootse epos dat Purple Rain is. Hier is Prince niet de dramatische romanticus van The Beautiful Ones , noch de shockerende rebel van Darling Nikki . Hij is simpelweg verliefd en zingt het uit. I can't disguise the pounding of my heart It beats so strong It's in your eyes, what can I say They turn me on Die eenvoud maakt het net zo bijzonder. Het lijkt een onschuldig liefdeslied, maar wie goed luistert hoort de melancholie . Wendy & Lisa’s backing vocals en de strijkers — bedacht door Lisa Coleman, ingespeeld door haar broer David op cello — geven het nummer een weemoedige gloed. De tekst hint naar een liefde die misschien onmogelijk is: Come on and touch the place in me That's calling out your name We want each other oh so much Why must we play this game? En toch vraagt hij eigenlijk niet veel. Geen grootse beloftes, enkel nabijheid: I don't care if we spend the night at your mans...

God Het nummer God staat niet op het album Purple Rain, en toch maakt het er wezenlijk deel van uit. De instrumentale versie klinkt in de film als een verborgen gebed, een onderstroom die alles draagt. Susan Rogers vertelde ooit dat Prince op zondag vaak religieuze nummers opnam, zijn Sunday Songs. Dat beeld heb ik altijd gekoesterd: de artiest die door de week de duivel tart, maar op zondag teruggrijpt naar het hogere. God bleek initieel op een dinsdag te zijn opgenomen. Maar zes maanden later nam hij de vocale versie op. Op een zondag. Alsof hij pas op de dag van de Heer zijn stem durfde te heffen tot God. En die stem… zó hoog, zó breekbaar, alsof hij de meeste eerbied uit zijn lijf perste. Hij klikt met de vingers, kirrt als een duif, schreeuwt, tikt met de tong. Alsof enkel zingen niet volstond, alsof hij de hele schepping erbij moest halen om God te loven. Gisteren schreef ik nog over Darling Nikki, rauw en expliciet, erotiek die tot censuur leidde. En dan, nauwelijks een paar scè...

Het is avond, het wordt laat, de kinderen zijn naar bed. Dan kan deze wel. Darling Nikki was géén single maar kreeg een beruchte status door de expliciete tekst en de impact die het had op de Amerikaanse politiek en muziekcensuur. Het verhaal dat iedereen kent: Tipper Gore (vrouw van de latere vicepresident Al Gore) hoorde het nummer toen haar elfjarige dochter het album draaide. Ze was gechoqueerd door de seksuele inhoud, vooral de openingszin over Nikki die “masturbating with a magazine” werd gevonden in een hotel lobby. Dit moment leidde tot de oprichting van de Parents Music Resource Center (PMRC) , een lobbygroep die aandrong op waarschuwingen bij platen met “explicit lyrics”. Uiteindelijk resulteerde dat in de beroemde Parental Advisory – Explicit Content sticker, die jarenlang een symbool was van censuur én aantrekkingskracht voor jongeren. I knew a girl named Nikki I guess you could say she was a sex fiend I met her in a hotel lobby Masturbating with a magazine De ...

The Beautiful Ones Volgens mij is dit een van de mooiste nummers ooit geschreven. Een van de meest intense, rauwe en tragische liefdesverklaringen in de moderne muziekgeschiedenis. Het leidmotief: “Do you want him – or do you want me?” Een vraag doordrenkt van hunkering en conflict, liefde als strijdtoneel. Een vriendin van Prince zei ooit: “He could be all over you.” Hij verklaart zijn liefde, maar legt tegelijk een ultimatum op tafel. Vol verlangen, vol dreiging. En dan die brug: Paint a perfect picture Bring to life the vision in one's mind The beautiful ones always smash the picture Always, every time Alles waar je van houdt, ooit verdwijnt het. Altijd. Had ik het al over zijn verlatingsangst? Schoonheid en liefde kunnen pijn doen. Muzikaal begint het dromerig: falset, piano, orgel, synthesizer. Langzaam kruipt het nummer omhoog, wordt intenser, grijpt je bij de keel. Tot het omslaat: agressief, hartverscheurend. Hij stelt zijn ultimatum opnieuw, scherper, snijdender: Hij of ik...