The Everlasting Music of Prince

More Than This (Roxy Music) Op 28 april 2011 speelt Prince More Than This live in The Forum, Inglewood. Een cover die niemand zag aankomen, en misschien daarom zo raak is. Waarom hij dit nummer koos, zullen we allicht nooit weten. Maar we mogen vermoeden. Rond die tijd nam hij het ook op met Andy Allo voor het gestreamde album Oui Can Love. Heeft zij hem op het nummer gewezen? Of voelde hij er iets in dat hij eerst live wilde aftasten, voor publiek, in het moment? Prince zingt het hier opvallend breekbaar. Alsof hij het nummer niet wil bezitten, maar voorzichtig vasthoudt. Geen theatrale uithalen, geen dominantie — alleen ruimte, adem en kwetsbaarheid. En dan dat gebaar. Hij kijkt naar Renato Neto, wijst hem aan, en laat hem het verhaal verder vertellen op de toetsen. Een glansrol, volledig verdiend. Prince wist wanneer hij moest zwijgen. More Than This wordt hier geen cover, maar een fluistering. Een moment waarop Prince even niet groter wil zijn dan het lied, m...

  Around the World in a Day – album art Er zat al even een pauze in mijn wandeling door Prince zijn oeuvre. De oorzaak? De estate bracht recent de remaster uit van Around the World in a Day , en vooral de nieuwe clip voor Pop Life triggerde me. Ze vonden het nodig de hoes tot leven te wekken. Voor mij slaat dat de bal mis—maar goed, ik ben een fan, geen advocaat. Wat me vooral opnieuw naar die hoes trok, is hoe radicaal ze brak met wat eraan voorafging. Tot dan toe stond Prince altijd centraal op zijn covers, of toch prominent op posters en inner sleeves. Maar hier… zie je hem niet. Of juist overal. Het was een bewuste breuk. Prince wilde loskomen van Purple Rain , van het idee ‘popster’, van voorspelbaarheid. In de plaats daarvan stelde hij een wereld centraal: zijn droom, zijn visie, zijn innerlijke landschap. Een plek die tegelijk vrolijk, psychedelisch, spiritueel en mysterieus is. Paisley Park, nog vóór Paisley Park bestond. Je ziet figuren die op bandleden lijk...

Tamborine Prince maakt hier van het meest onschuldige instrument de meest intieme, haast gênante obsessie. Het begint met het ritme: opzwepend, steeds sneller, pure impuls. Uiteraard. Dit is masturberen. Chaos die toch een patroon volgt, genot dat meteen besmet wordt door schaamte. Want wat zingt hij eigenlijk? Niet alleen Tambourine , maar ook troubling, troubling, troubling . Is er iets eenzamer dan jezelf verliezen bij het gezicht van iemand uit een magazine? Troubling, inderdaad. Around the World in a Day was zijn rebellie tegen succes, zijn vlucht uit de schaduw van Purple Rain . Tambourine is daarvan misschien wel het zuiverste bewijs: ongefilterd, koppig, niemand die hem nog kon temmen. Hier schudt Prince zichzelf letterlijk uit elkaar om nieuwe lagen te vinden. Veel mensen hebben dit nummer wellicht geskipt bij het luisteren naar het album. Voor mij was het altijd een guilty pleasure . Guess that I'll stay at home All alone and play my tamborine....

Raspberry Beret Laat ons het weekend inzetten met misschien wel de meest hartverwarmende, meest frivole popsong die Prince ooit schreef. Het lichtvoetige is misleidend: Prince blijft de meester-architect die elke kleur, elke laag en elk geluidje bewust plaatst. Daarom kies ik ook bewust voor de video­versie . Daar krijgt het nummer meer ademruimte dan op het album. De finger cymbals die een sprookjesachtige lichtheid creëren, de funky percussieve intro, en ja… dat kuchje. Pure Prince: een kleine imperfectie die net de mens achter de mythe toont. Je ziet hem door het publiek wandelen naar de plek waar hij het liefst is: op een podium, omringd door fans. Een mooi meisje reikt hem zijn gitaar aan — Jackie Swanson , hier in haar debuut, later bekend als Kelly Gaines in Cheers . De band bouwt de intro laag per laag op, Prince clears his throat , en hij is vertrokken. Dat Prince hier de psychedelische tour opgaat onder invloed van Wendy & Lisa, geeft hij later openlijk toe tijdens z...

Condition of the Heart Een traag opgebouwde, instrumentale intro schept de sfeer en creëert ruimte — letterlijk en emotioneel. Het is op zich al een verhaal, bijna een afzonderlijk nummer. De pianist zit eenzaam voor zich uit te tokkelen, verzinkt in melancholie. Het is de eerste keer dat Prince openlijk zingt over zijn (zelfgekozen) eenzame bestaan. A fool hardy notion on the part of a sometimes lonely musician acting out a whim. Hoe mooi en pijnlijk tegelijk. Relaties die hij maar niet kan vasthouden, of zelfs niet durft aan te knopen. a dame from London who insisted that he love her then left him for a real prince from Arabia Zelfs iemand anders doet hem denken aan die ene. how was I to know that she would wear the same cologne as you Hij beschrijft emoties zonder ze te willen oplossen — alsof hij de pijn wil begrijpen, niet genezen. De song is doordrenkt van enkele van de mooiste zinnen die hij ooit schreef. Every day is a yellow day I'm blinded by the daisi...

🌈 Paisley Park Muziek vinden die je blij maakt is niet moeilijk als je door het oeuvre van Prince wandelt. Hij nodigt je uit — hoe je er ook uitziet, wat je ook denkt — om samen te komen op een utopische plek vol kleur, geur, emotie en symboliek. Een plek in je hart, waar rust en vreugde elkaar vinden. Een plek waar alles mogelijk is. There is a park that is known for the face it attracts Colorful people whose hair on one side is swept back The smile on their faces, it speaks of profound inner peace Paisley Park is geen geografische plek, maar een gemoedstoestand. Een innerlijk landschap waarin vergeving, speelsheid en verbondenheid de ruimte krijgen. There is a woman who sits all alone by the pier Her husband was naughty and caused his wife so many tears He died without knowing forgiveness and now, she is sad, so sad Maybe she'll come to the park and forgive him And life won't be so bad in Paisley Park Het leven blijkt eenvoudig als je het bekijkt door de ...

With This Tear. Een parel op het recent gelekte Diamonds and Love , vol niet-uitgebrachte nummers en alternatieve versies. Prince zijn empathisch vermogen is immens. Hij had de gave zich volledig in te leven in een situatie — desnoods die van een ander — en die om te zetten in een muzikaal juweel. Het nummer begint als een liefdeslied, maar blijkt een afscheid. Halverwege neemt het een dramatische wending. Na de ad-libs komt deze passage: With these arms I held you When you told me you were dying I had less courage, it's true And you wrote every day Writing 'bout the things That we could do When your pain went away But all that went away was you Hij gaf het nummer in 1992 aan Celine Dion. Hij kon onmogelijk weten wat haar te wachten stond, maar hij lijkt haar toekomst te voorspellen. Toch is het nummer universeel: ooit zal ieder van ons iemand moeten afgeven die hij liefheeft — en precies daarom raakt het ons allemaal. Celine zingt het met haar perfecte stem...