The Everlasting Music of Prince

Tamborine Prince maakt hier van het meest onschuldige instrument de meest intieme, haast gênante obsessie. Het begint met het ritme: opzwepend, steeds sneller, pure impuls. Uiteraard. Dit is masturberen. Chaos die toch een patroon volgt, genot dat meteen besmet wordt door schaamte. Want wat zingt hij eigenlijk? Niet alleen Tambourine , maar ook troubling, troubling, troubling . Is er iets eenzamer dan jezelf verliezen bij het gezicht van iemand uit een magazine? Troubling, inderdaad. Around the World in a Day was zijn rebellie tegen succes, zijn vlucht uit de schaduw van Purple Rain . Tambourine is daarvan misschien wel het zuiverste bewijs: ongefilterd, koppig, niemand die hem nog kon temmen. Hier schudt Prince zichzelf letterlijk uit elkaar om nieuwe lagen te vinden. Veel mensen hebben dit nummer wellicht geskipt bij het luisteren naar het album. Voor mij was het altijd een guilty pleasure . Guess that I'll stay at home All alone and play my tamborine....

Raspberry Beret Laat ons het weekend inzetten met misschien wel de meest hartverwarmende, meest frivole popsong die Prince ooit schreef. Het lichtvoetige is misleidend: Prince blijft de meester-architect die elke kleur, elke laag en elk geluidje bewust plaatst. Daarom kies ik ook bewust voor de video­versie . Daar krijgt het nummer meer ademruimte dan op het album. De finger cymbals die een sprookjesachtige lichtheid creëren, de funky percussieve intro, en ja… dat kuchje. Pure Prince: een kleine imperfectie die net de mens achter de mythe toont. Je ziet hem door het publiek wandelen naar de plek waar hij het liefst is: op een podium, omringd door fans. Een mooi meisje reikt hem zijn gitaar aan — Jackie Swanson , hier in haar debuut, later bekend als Kelly Gaines in Cheers . De band bouwt de intro laag per laag op, Prince clears his throat , en hij is vertrokken. Dat Prince hier de psychedelische tour opgaat onder invloed van Wendy & Lisa, geeft hij later openlijk toe tijdens z...

Condition of the Heart Een traag opgebouwde, instrumentale intro schept de sfeer en creëert ruimte — letterlijk en emotioneel. Het is op zich al een verhaal, bijna een afzonderlijk nummer. De pianist zit eenzaam voor zich uit te tokkelen, verzinkt in melancholie. Het is de eerste keer dat Prince openlijk zingt over zijn (zelfgekozen) eenzame bestaan. A fool hardy notion on the part of a sometimes lonely musician acting out a whim. Hoe mooi en pijnlijk tegelijk. Relaties die hij maar niet kan vasthouden, of zelfs niet durft aan te knopen. a dame from London who insisted that he love her then left him for a real prince from Arabia Zelfs iemand anders doet hem denken aan die ene. how was I to know that she would wear the same cologne as you Hij beschrijft emoties zonder ze te willen oplossen — alsof hij de pijn wil begrijpen, niet genezen. De song is doordrenkt van enkele van de mooiste zinnen die hij ooit schreef. Every day is a yellow day I'm blinded by the daisi...

🌈 Paisley Park Muziek vinden die je blij maakt is niet moeilijk als je door het oeuvre van Prince wandelt. Hij nodigt je uit — hoe je er ook uitziet, wat je ook denkt — om samen te komen op een utopische plek vol kleur, geur, emotie en symboliek. Een plek in je hart, waar rust en vreugde elkaar vinden. Een plek waar alles mogelijk is. There is a park that is known for the face it attracts Colorful people whose hair on one side is swept back The smile on their faces, it speaks of profound inner peace Paisley Park is geen geografische plek, maar een gemoedstoestand. Een innerlijk landschap waarin vergeving, speelsheid en verbondenheid de ruimte krijgen. There is a woman who sits all alone by the pier Her husband was naughty and caused his wife so many tears He died without knowing forgiveness and now, she is sad, so sad Maybe she'll come to the park and forgive him And life won't be so bad in Paisley Park Het leven blijkt eenvoudig als je het bekijkt door de ...